HBD Yamamoto [8059] No meaning, only LOVE

posted on 25 Apr 2009 20:59 by tatas-tab

HBD Yamamoto : No meaning, only LOVE…

 วันเกิด..คือวันของการเริ่มต้น เริ่มต้นของชีวิต..

. เริ่มต้นของการหายใจ... 

เริ่มต้นของการหัวเราะเริงร่าในยามสุขใจ.. 

เริ่มต้นของการร้องไห้อย่างทุกข์ระทมยามโดดเดี่ยว.. 

เริ่มต้นของการรักใครซักคน... .

.....................................................................................................................................................  

24 April 

ลมอุ่นๆของฤดูใบไม้ผลิ เสียงหัวเราะร่าของเด็กที่วิ่งเล่นอยู่รอบตัว ใบไม้ที่เพิ่งผลิบาน ดอกไม้สีสวยที่ออกมาเเย้มรับเเสง

เเดดอ่อนๆ บรรยากาศเเห่งการเริ่มต้นสิ่งดีงามใหม่ๆ บรรยากาศความสุขที่อบอวลรอบกาย รอยยิ้มของเด็กชายตัวน้อยวัย

สิบปีที่กำลังเดินทางกลับบ้าน  ใบหน้าเปื้อนยิ้มที่ใครมองก็ก่อให้เกิดความสุขร่วมไปด้วยไม่ยากนัก 

โอ้ย 

เด็กน้อยอารมณ์ดีล้มลง พร้อมกับข้าวของที่กระจัดกระจาย เนื่องจากการชนกับคนข้างหน้า เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมาจึงได้เห็น

ร่างเล็กที่กำลังคลำหัวป้อยๆ อายุที่น่าจะใกล้เคียงกับเขา เเต่ใบหน้าหวาน สีผมเเละสีตาบ่งบอกถึงเชื้อชาติที่ไม่เหมือนเขา

นัยน์ตาสีมรกตที่ตวัดขึ้นมามองทำให้ตาสบตา สายตาที่สอดประสานพลันทำให้ใจไหว ก่อนที่เจ้าของข้าวของที่กระจัด

กระจายจะถอนสายตาออก พร้อมกับกล่าวคำตามมารยาท

 ขอโทษครับ

 มือเล็กพยายามเก็บของที่กระจายรอบตัวอย่างรีบร้อน ร่างบางที่เห็นอาการลนลานนั้นก็ถอนใจออกมา ก่อนจะลงมือไปช่วย

เก็บ เดินวันหลังก็หัดดูทางซะบ้าง คำบ่นที่ไม่คำนึงถึงการกระทำของตนที่ก็เหม่อลอยมาตลอดทางเช่นกัน เจ้าของมือบาง

ที่เก็บของอยู่ ก็พลันไปสังเกตถึงข้าวของที่มีลักษณะเป็นของขวัญ ที่บางชิ้นก็บุบพังไปจากการชนเมื่อครู่ บางชิ้นข้าวของก็

กระจายออกมาเกลื่อนพื้นถนน 

....มิน่าล่ะ ถึงได้ลนลานนัก..

 ร่างบางเลือบไปเห็นอีกฝ่ายที่สาละวนกับการเก็บของ เเววตาที่เจือความเสียดาย เเววตาเเบบเด็กสิบขวบจะทำได้ เเละ

มากพอที่จะทำให้เด็กสิบขวบอีกคนรู้สึกได้เช่นกัน

 วันนี้ วันเกิดเเกหรอ? 

คำถามที่ถามขึ้นมา ก่อนจะยื่นของที่ตนพยายามเก็บที่สุดเเล้วยื่นให้ ตามรกตสบกับดวงตาสีนิลอีกครั้งทั้งสองลุกขึ้นยืน

  อื้ม ใช่เเล้วล่ะ 

เเววตาเสียดายเเปรเปลี่ยนเป็นแววตารื่นเริงเมื่อได้พูดถึงวันสำคัญของตน ของขวัญในมือถูกกระชับเข้าในอ้อมแขน 

  ฉัน ยามาโมโตะ ทาเคชิ นายล่ะ

 คนยิ้มเก่งยิ้มให้คนหน้าบึ้งตรงหน้า ทำให้อีกคนงงกับอาการนั้นน้อยๆ ก่อนจะเอ่ยชื่อของตนมาเช่นกัน 

โกคุเทระ ฮายาโตะ

 ลมอุ่นพัดผ่านพวกเขาทั้งสอง ราวกับจะเป็นพยานให้กับการรู้จักกันครั้งนี้ ยามาโมโตะยิ้มกว้าง

  ขอบคุณนะที่ช่วยเก็บ ฉันไปก่อนล่ะนะ 

ร่างเล็กเดินอ้อมตัวโกคุเทระที่ยืนนิ่งอยู่ไป พร้อมกับยิ้มให้ มือเล็กโบกอำลา ในขณะที่ไม่มีการตอบกลับมาของอีกฝ่าย

 เดี๋ยวก่อนสิ 

โกคุเทระพูด หยุดยามาโมโตะที่กำลังเดินไป สายตาเหลือบไปมองขนมที่เกลื่อนกลาดเต็มพื้นที่ไม่มีทางที่จะนำมากินได้

เเน่นอน เเล้วเหลือบไปเห็นกล่องของขวัญที่บุบบู้บี้ เนื่องจากตัวของเขาได้ล้มทับมัน 

มีอะไรเหรอ อ่า เอิ้ม โกคุเทระ 

คนที่ถูกเรียกใช้เวลาเล็กน้อยในการนึกชื่อคนที่เพิ่งรู้จัก เเต่ฝบหน้าของเขาก็ยังคงมีรอยยิ้มประดับอยู่ รอยยิ้มที่จริงใจ ไม่ได้

เสเเสร้ง เหมือนกับใบหน้าที่บูดบึ้งเเละไม่ได้เสเเสร้งสมกับเป็นเด็กๆของอีกฝ่ายเช่นกัน มือบางเอื้อมไปเด็ดดอกไม้ข้างทางขึ้น

 มา ก่อนจะยื่นให้คนที่ยืนรออยู่ คนได้รับมองด้วยความฉงนใจ ก่อนจะมองหน้าคนที่ให้ ที่ตอนนี้เลี่ยงที่จะสบตา 

สุขสันต์วันเกิด 

คำพูดเบาๆที่ลอดออกมาจากปากคนพูดน้อย พร้อมกับดอกไม้ที่ถูกยัดลงไปในมือเล็กของเพื่อนที่เพิ่งรู้จักกัน ก่อนที่จะวิ่งหนี

ออกไปโดยไม่คิดที่จะมองหน้าคนที่เพิ่งเจอ 

ขอบคุณนะ 

คนได้รับตะโกนไล่หลังไป หลังจากยืนอึ้งอยู่พักใหญ่ เขายิ้มให้ตัวเองน้อยๆ มองดอกไม้ในมือ ดอกไม้สีขาวที่เพิ่งได้รับมา

ทั้งๆที่ก็เดินผ่านอยู่ทุกวัน เเต่น่าเเปลกใจที่ไม่เคยมีครั้งไหนที่ดอกไม้ดอกนี้ดูสวยเท่าครั้งนี้ กลีบดอกสีขาวที่ดูเหมือนว่าจะทำ

ให้ใจเขาเบิกบานได้อย่างไม่น่าเชื่อ 

...เเดฟโฟดิล?.....

 ..............................................................................................................................................................    

24 April 

จากปีข้ามมาสู่อีกปี อายุจากเพียงสิบปีถ้วนๆก็เขยิบมาเป็นสิบเอ็ดปี ในวันนี้ก็เเทบไม่ต่างอะไรจากปีที่เเล้ว ของขวัญเต็มมือ

รอยยิ้มเดิมๆจะต่างก็เพียงเเค่ปีนี้...มีคนมาช่วยถือของขวัญเท่านั้นเอง... 

โห ยามาโมโตะ ดูสิ มีคนให้ชอคโกเเลตนายเยอะขนาดนี้ด้วยล่ะ

 เสียงใสพูด ชุดนักเรียนที่ต่างกันของเด็กทั้งสองทำให้คนหลายคนสงสัยถึงความสัมพันธ์ของเด็กทั้งสอง

 จริงเหรอ จะกินด้วยกันไหมล่ะ 

ยามาโมโตะถาม รอยยิ้มเเบบเดิมถูกส่งให้ ใบหน้าหวานหันมามองก่อนจะบ่นใส่ 

เขาให้เเก เเล้วฉันจะไปกินได้ไง 

....ตั้งเเต่ปีที่เเล้ว...

 ...ไม่มีการนัดหมาย...

 ...ไม่มีการพูดถึงเวลา...

 ..เเต่พวกเราสองคนก็มาเจอกันตรงนี้ ที่เดิมตรงนี้มาตลอด... 

...ไม่เคยมีการผิดนัด ไม่เคยมีคำถามว่าทำไม.. 

...มีเพียงจังหวะเดินที่ก้าวไปพร้อมกัน ทุกเย็น... 

...เเละหัวใจที่เขยิบเข้าใกล้กันมากขึ้นทุกที... 

ฮ่าๆ ทำไมจะกินไม่ได้ล่ะ เเล้วอยากกินหรือเปล่าล่ะ 

คำถามที่ถูกตอบด้วยคำถาม สร้างความหงุดหงิดให้คนที่ถาม 

 ไม่อยาก 

คำตอบที่ตัดน้ำใจ เเต่ก็ชินเสียเเล้วสำหรับคนที่ถาม มีเพียงเสียงหัวเราะตอบกลับมาเท่านั้น 

...เส้นทางที่ดูจะสั้นไปเสมอสำหรับคนสองคน บ้านของโกคุเทระที่จะถึงก่อนเสมอ เเต่สำหรับยามาโมโตะเเล้ว ทั้งๆที่บ้านตน

ไม่ได้ห่างจากบ้านโกคุเทระเสียเท่าไร ระยะทางทำให้เขาเหงาใจได้ไม่น้อยเช่นกัน...

 ....ความสัมพันธ์ที่ไม่เคยถูกคาดหวัง ไม่มีคำใดมาจำกัดความ รู้เพียงอยู่ร่วมเเล้วมีความสุขก็เพียงพอ... บทสนทนาที่

ดำเนินไปเรื่อยๆ ตลอดทางจนเข้าใกล้จุดหมายมากขึ้นทุกที 

นี่ เจ้ายามาโมโตะ

 โกคุเทระเรียกขึ้นเมื่อเห็นบ้านตนเองอยู่ไม่ไกล สายตาเสไปทางอื่นไม่ยอมมองใบหน้าของคนที่ตนเรียกชื่อ 

หือ มีอะไรหรอ

เจ้าของชื่อหันมาถาม คนที่คุยกับเขามาตลอดทางเเต่คราวนี้กลับไม่ยอมพูดอะไร มือบางยื่นถุงของขวัญที่เจ้าของวันเกิด

ฝากไว้คืนให้ คนรับก็รับมาอย่างงงๆ สงสัยกับบรรยากาศที่เกิดขึ้นรอบตัว 

สุขสันต์วันเกิดนะ

 ร่างบางวิ่งหนีออกไป เมื่อดั่งปีที่ผ่านมาทิ้งให้คนที่ได้ของขวัญยืนงงกับของที่ถูกยัดมาสู่มือดังเดิม 

...ดอกไม้?...

 คราวนี้จากดอกไม้ข้างทางอย่างเมื่อก่อน กลับเป็นช่อดอกไม้เล็กๆ ที่ถูกจั