HBD Yamamoto [8059] No meaning, only LOVE
posted on 25 Apr 2009 20:59 by tatas-tabHBD Yamamoto : No meaning, only LOVE…
วันเกิด..คือวันของการเริ่มต้น เริ่มต้นของชีวิต..
. เริ่มต้นของการหายใจ...
เริ่มต้นของการหัวเราะเริงร่าในยามสุขใจ..
เริ่มต้นของการร้องไห้อย่างทุกข์ระทมยามโดดเดี่ยว..
เริ่มต้นของการรักใครซักคน... .
.....................................................................................................................................................
24 April
ลมอุ่นๆของฤดูใบไม้ผลิ เสียงหัวเราะร่าของเด็กที่วิ่งเล่นอยู่รอบตัว ใบไม้ที่เพิ่งผลิบาน ดอกไม้สีสวยที่ออกมาเเย้มรับเเสง
เเดดอ่อนๆ บรรยากาศเเห่งการเริ่มต้นสิ่งดีงามใหม่ๆ บรรยากาศความสุขที่อบอวลรอบกาย รอยยิ้มของเด็กชายตัวน้อยวัย
สิบปีที่กำลังเดินทางกลับบ้าน ใบหน้าเปื้อนยิ้มที่ใครมองก็ก่อให้เกิดความสุขร่วมไปด้วยไม่ยากนัก
“โอ้ย”
เด็กน้อยอารมณ์ดีล้มลง พร้อมกับข้าวของที่กระจัดกระจาย เนื่องจากการชนกับคนข้างหน้า เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมาจึงได้เห็น
ร่างเล็กที่กำลังคลำหัวป้อยๆ อายุที่น่าจะใกล้เคียงกับเขา เเต่ใบหน้าหวาน สีผมเเละสีตาบ่งบอกถึงเชื้อชาติที่ไม่เหมือนเขา
นัยน์ตาสีมรกตที่ตวัดขึ้นมามองทำให้ตาสบตา สายตาที่สอดประสานพลันทำให้ใจไหว ก่อนที่เจ้าของข้าวของที่กระจัด
กระจายจะถอนสายตาออก พร้อมกับกล่าวคำตามมารยาท
“ขอโทษครับ”
มือเล็กพยายามเก็บของที่กระจายรอบตัวอย่างรีบร้อน ร่างบางที่เห็นอาการลนลานนั้นก็ถอนใจออกมา ก่อนจะลงมือไปช่วย
เก็บ “เดินวันหลังก็หัดดูทางซะบ้าง” คำบ่นที่ไม่คำนึงถึงการกระทำของตนที่ก็เหม่อลอยมาตลอดทางเช่นกัน เจ้าของมือบาง
ที่เก็บของอยู่ ก็พลันไปสังเกตถึงข้าวของที่มีลักษณะเป็นของขวัญ ที่บางชิ้นก็บุบพังไปจากการชนเมื่อครู่ บางชิ้นข้าวของก็
กระจายออกมาเกลื่อนพื้นถนน
....มิน่าล่ะ ถึงได้ลนลานนัก..
ร่างบางเลือบไปเห็นอีกฝ่ายที่สาละวนกับการเก็บของ เเววตาที่เจือความเสียดาย เเววตาเเบบเด็กสิบขวบจะทำได้ เเละ
มากพอที่จะทำให้เด็กสิบขวบอีกคนรู้สึกได้เช่นกัน
“วันนี้ วันเกิดเเกหรอ?”
คำถามที่ถามขึ้นมา ก่อนจะยื่นของที่ตนพยายามเก็บที่สุดเเล้วยื่นให้ ตามรกตสบกับดวงตาสีนิลอีกครั้งทั้งสองลุกขึ้นยืน
“อื้ม ใช่เเล้วล่ะ”
เเววตาเสียดายเเปรเปลี่ยนเป็นแววตารื่นเริงเมื่อได้พูดถึงวันสำคัญของตน ของขวัญในมือถูกกระชับเข้าในอ้อมแขน
“ฉัน ยามาโมโตะ ทาเคชิ นายล่ะ”
คนยิ้มเก่งยิ้มให้คนหน้าบึ้งตรงหน้า ทำให้อีกคนงงกับอาการนั้นน้อยๆ ก่อนจะเอ่ยชื่อของตนมาเช่นกัน
“โกคุเทระ ฮายาโตะ”
ลมอุ่นพัดผ่านพวกเขาทั้งสอง ราวกับจะเป็นพยานให้กับการรู้จักกันครั้งนี้ ยามาโมโตะยิ้มกว้าง
“ขอบคุณนะที่ช่วยเก็บ ฉันไปก่อนล่ะนะ”
ร่างเล็กเดินอ้อมตัวโกคุเทระที่ยืนนิ่งอยู่ไป พร้อมกับยิ้มให้ มือเล็กโบกอำลา ในขณะที่ไม่มีการตอบกลับมาของอีกฝ่าย
“เดี๋ยวก่อนสิ”
โกคุเทระพูด หยุดยามาโมโตะที่กำลังเดินไป สายตาเหลือบไปมองขนมที่เกลื่อนกลาดเต็มพื้นที่ไม่มีทางที่จะนำมากินได้
เเน่นอน เเล้วเหลือบไปเห็นกล่องของขวัญที่บุบบู้บี้ เนื่องจากตัวของเขาได้ล้มทับมัน
“มีอะไรเหรอ อ่า เอิ้ม โกคุเทระ”
คนที่ถูกเรียกใช้เวลาเล็กน้อยในการนึกชื่อคนที่เพิ่งรู้จัก เเต่ฝบหน้าของเขาก็ยังคงมีรอยยิ้มประดับอยู่ รอยยิ้มที่จริงใจ ไม่ได้
เสเเสร้ง เหมือนกับใบหน้าที่บูดบึ้งเเละไม่ได้เสเเสร้งสมกับเป็นเด็กๆของอีกฝ่ายเช่นกัน มือบางเอื้อมไปเด็ดดอกไม้ข้างทางขึ้น
มา ก่อนจะยื่นให้คนที่ยืนรออยู่ คนได้รับมองด้วยความฉงนใจ ก่อนจะมองหน้าคนที่ให้ ที่ตอนนี้เลี่ยงที่จะสบตา
“สุขสันต์วันเกิด”
คำพูดเบาๆที่ลอดออกมาจากปากคนพูดน้อย พร้อมกับดอกไม้ที่ถูกยัดลงไปในมือเล็กของเพื่อนที่เพิ่งรู้จักกัน ก่อนที่จะวิ่งหนี
ออกไปโดยไม่คิดที่จะมองหน้าคนที่เพิ่งเจอ
“ขอบคุณนะ”
คนได้รับตะโกนไล่หลังไป หลังจากยืนอึ้งอยู่พักใหญ่ เขายิ้มให้ตัวเองน้อยๆ มองดอกไม้ในมือ ดอกไม้สีขาวที่เพิ่งได้รับมา
ทั้งๆที่ก็เดินผ่านอยู่ทุกวัน เเต่น่าเเปลกใจที่ไม่เคยมีครั้งไหนที่ดอกไม้ดอกนี้ดูสวยเท่าครั้งนี้ กลีบดอกสีขาวที่ดูเหมือนว่าจะทำ
ให้ใจเขาเบิกบานได้อย่างไม่น่าเชื่อ
...เเดฟโฟดิล?.....
..............................................................................................................................................................
24 April
จากปีข้ามมาสู่อีกปี อายุจากเพียงสิบปีถ้วนๆก็เขยิบมาเป็นสิบเอ็ดปี ในวันนี้ก็เเทบไม่ต่างอะไรจากปีที่เเล้ว ของขวัญเต็มมือ
รอยยิ้มเดิมๆจะต่างก็เพียงเเค่ปีนี้...มีคนมาช่วยถือของขวัญเท่านั้นเอง...
“โห ยามาโมโตะ ดูสิ มีคนให้ชอคโกเเลตนายเยอะขนาดนี้ด้วยล่ะ”
เสียงใสพูด ชุดนักเรียนที่ต่างกันของเด็กทั้งสองทำให้คนหลายคนสงสัยถึงความสัมพันธ์ของเด็กทั้งสอง
“จริงเหรอ จะกินด้วยกันไหมล่ะ”
ยามาโมโตะถาม รอยยิ้มเเบบเดิมถูกส่งให้ ใบหน้าหวานหันมามองก่อนจะบ่นใส่
“เขาให้เเก เเล้วฉันจะไปกินได้ไง”
....ตั้งเเต่ปีที่เเล้ว...
...ไม่มีการนัดหมาย...
...ไม่มีการพูดถึงเวลา...
..เเต่พวกเราสองคนก็มาเจอกันตรงนี้ ที่เดิมตรงนี้มาตลอด...
...ไม่เคยมีการผิดนัด ไม่เคยมีคำถามว่าทำไม..
...มีเพียงจังหวะเดินที่ก้าวไปพร้อมกัน ทุกเย็น...
...เเละหัวใจที่เขยิบเข้าใกล้กันมากขึ้นทุกที...
“ฮ่าๆ ทำไมจะกินไม่ได้ล่ะ เเล้วอยากกินหรือเปล่าล่ะ”
คำถามที่ถูกตอบด้วยคำถาม สร้างความหงุดหงิดให้คนที่ถาม
“ไม่อยาก”
คำตอบที่ตัดน้ำใจ เเต่ก็ชินเสียเเล้วสำหรับคนที่ถาม มีเพียงเสียงหัวเราะตอบกลับมาเท่านั้น
...เส้นทางที่ดูจะสั้นไปเสมอสำหรับคนสองคน บ้านของโกคุเทระที่จะถึงก่อนเสมอ เเต่สำหรับยามาโมโตะเเล้ว ทั้งๆที่บ้านตน
ไม่ได้ห่างจากบ้านโกคุเทระเสียเท่าไร ระยะทางทำให้เขาเหงาใจได้ไม่น้อยเช่นกัน...
....ความสัมพันธ์ที่ไม่เคยถูกคาดหวัง ไม่มีคำใดมาจำกัดความ รู้เพียงอยู่ร่วมเเล้วมีความสุขก็เพียงพอ... บทสนทนาที่
ดำเนินไปเรื่อยๆ ตลอดทางจนเข้าใกล้จุดหมายมากขึ้นทุกที
“นี่ เจ้ายามาโมโตะ”
โกคุเทระเรียกขึ้นเมื่อเห็นบ้านตนเองอยู่ไม่ไกล สายตาเสไปทางอื่นไม่ยอมมองใบหน้าของคนที่ตนเรียกชื่อ
“หือ มีอะไรหรอ”
เจ้าของชื่อหันมาถาม คนที่คุยกับเขามาตลอดทางเเต่คราวนี้กลับไม่ยอมพูดอะไร มือบางยื่นถุงของขวัญที่เจ้าของวันเกิด
ฝากไว้คืนให้ คนรับก็รับมาอย่างงงๆ สงสัยกับบรรยากาศที่เกิดขึ้นรอบตัว
“สุขสันต์วันเกิดนะ”
ร่างบางวิ่งหนีออกไป เมื่อดั่งปีที่ผ่านมาทิ้งให้คนที่ได้ของขวัญยืนงงกับของที่ถูกยัดมาสู่มือดังเดิม
...ดอกไม้?...
คราวนี้จากดอกไม้ข้างทางอย่างเมื่อก่อน กลับเป็นช่อดอกไม้เล็กๆ ที่ถูกจัดเเต่งขึ้นโดยไร้ซึ่งดอกไม้เเซมอย่างที่ช่อดอกไม้
ส่วนใหญ่พึงมี
...มีเพียงดอก Buttercup...
...ชนิดเดียวเท่านั้น...
“นี่ ยามาโมโตะ รู้ภาษาดอกไมบ้างหรือเปล่าน่ะ?”
“ภาษาดอกไม้ เเบบที่กุหลาบเเปลว่ารักน่ะเหรอ?”
“ใช่เเล้ว มีหลายดอกไม้เลยนะ อย่างเเดฟโฟดิลก็เเปลว่า เพื่อนเเท้”
“งั้นเหรอ…อืม...”
“เเล้วนายรู้ของ Buttercup หรือเปล่า?”
“ Buttercup? Blossom Bubble powerpuff girl อ่ะเหรอ รู้จักๆ อันนั้นมันมีความหมายเเฝงด้วยเหรอ?”
“ไอ้ปัญญาอ่อน หมายถึงดอกไม้โว้ย ดอก Buttercupอ่ะ”
“หา...สีเหลืองๆหรือเปล่า?”
“นั่นเเหละ ความหมายน่ารักดีนะ บอกว่า “สำหรับนายคนที่ซื่อ จนอาจจะบื้อ” ไงล่ะ”
.
.
.
ดอกสีเหลืองเล็กที่ชูช่อ ดอกไม้ที่ไม่เหมาะที่สุดที่จะนำมาจัดช่อ เเละไม่เหมาะอย่างยิ่งที่จะนำมาเป็นของขวัญวันเกิด ...
เเต่ถ้านิยามของของขวัญวันเกิด คือ ของขวัญสุดพิเศษที่เหมาะสมกับการรอคอยมาทั้งปีเเล้วล่ะก็...
...ดอกไม้จากโกคุเทระ ก็เป็นของขวัญที่สมกับเป็นของขวัญวันเกิดเเล้ว... ยามาโมโตะยิ้มให้ตัวเองอย่างกั้นไม่อยู่ มือสัมผัส
กลีบดอกไม้นั้นเบาๆ
...ความสัมพันธ์ที่ไม่มีคำมานิยาม...
...กับของขวัญที่มีเพียงคำนิยาม...
... สำหรับคนที่ซื่อจนออาจจะบื้องั้นเหรอ?...
วันนี้เป็นวันเเรกที่ระยะทางจากบ้านโกคุเทระไปบ้านของยามาโมโตะดูสั้นลงไปถนัดตา เมื่อไม่มีความเหงาใจมาก่อกวน
เหมือนอย่างเคย...
.......................................................................................................................................................................
24 April
วัยที่เพิ่มขึ้นไปอีกปี สิบสองปีที่ผ่านมาในชีวิตมีเรื่องที่น่าจดจำมากมาย เเละหนึ่งในนั้นก็คือ....
“ทำไมวันนี้มาเร็วจังล่ะ?”
คำถามที่ถามขึ้นเมื่อเห็นร่างเล็กยืนรออยู่ ณ ที่เดิม...ใบหน้าคิ้วขมวดที่เห็นมาตลอดเเต่ก็ไม่เคยทำให้เขาอารมณ์เสียได้เลย
ซักครั้ง
“ก็มาปกติ”
คำตอบห้วนๆ พร้อมกับการก้าวเดินไปของคนทั้งสอง เช่นเดิม ของขวัญที่เต็มถุง การ์ดอวยพรมากมาย ที่บ่งบอกถึงความ
สำคัญของวันนี้ เเม้หากจะไม่มีของเหล่านั้นโกคุเทระก็ไม่มีทางจะลืมอยู่เเล้วก็ตาม
“ทำไมตอนนั้น โทรไปถึงกดสายทิ้งล่ะ?”
ยามาโมโตะถามขึ้น ไม่ได้มีเจตนาจะก้าวก่ายชีวิตอีกฝ่าย เเต่หากสงสัยเท่านั้น
“เรียนอยู่”
น่าเเปลกนักที่ความสัมพันธ์ของเรา เพิ่มขึ้นจากการเป็นเพื่อนร่วมทางตอนเย็นจนกลายเป็น เพื่อนคุยโทรศัพท์รายวัน เเต่ต
ารางชีวิตของโกคุเทระนั้นยามาโมโตะก็ไม่รู้เลย ไม่เเตกต่างจากตารางชีวิตของยามาโมโตะที่โกคุเทระไม่สนใจจะรู้เช่นกัน
..ไม่ใช่ปิดบัง.. .
..เเต่ไม่จำเป็นต้องถามเท่านั้น...
“.....”
“......”
“.....”
ความเงียบที่เข้าปกคลุม เเต่ไม่ได้มีบรรยากาศอึดอัด หรือความพยายามที่จะสรรหาคำพูดเข้ามาด้วย ราวกับความเงียบก็
เป็นสิ่งที่ทั้งสองปรารถนาไม่เเพ้กัน บรรยากาศฤดูใบไม้ผลิ ลมอุ่นๆ กลิ่นหอมของหมู่ธรรมชาติ เเละ ความเงียบจนเเทบจะได้
ยินเสียงลมหายใจของอีกคน
“นี่ โกคุเทระ”
คำพูดที่พูดทำลายความเงียบลง พร้อมกับรอยยิ้มกว้าง
“อะไร?”
“วันนี้วันเกิดฉันนะ”
เจ้าของวันเกิดพูดยิ้มๆ เพราะรู้ดีว่าอีกฝ่ายจำได้อย่างเเน่นอน เเต่เขาก็อยากจะลองเเกล้งอีกฝ่ายดูเหมือนกันว่าจะมี
ปฏิกิริยาอะไรกับคำนั้น
“เหรอ?”
อย่างที่คิดไว้
“ไม่เห็นจำได้เลย”
...ปากเเข็ง...
“เหรอ?”
เจ้าของวันสำคัญพูดเสียงตัดพ้อ
“เสียใจจังนะ”
“ไม่เกี่ยวกับฉันนี่”
ดวงตามรกตเสไปทางอื่น ไม่ยอมสบตา ทำให้คนที่กำลังเล่นละครขำออกมาน้อยๆ ก่อนที่จะยกมือไปขยี้หัวสีเงินนั้น ทำเอา
คนที่ไม่ชอบหันมาตวาดใส่เป็นการใหญ่
“ทำอะไรของเเกเนี่ย!!”
มือบางปัดมือใหญ่ออกพัลวัน หน้าตาที่บึ้งอยู่เเล้วกลับบูดบึ้งไปยิ่งกว่าเดิม เเม้ว่าจะมีรอยยิ้มเล็กๆซ่อนอยู่ในหน้าตาบอกบุญ
ไม่รับนั่นก็ตาม
“ฮ่าๆ”
“ไม่ต้องมาหัวเราะเลย เเก๊!!”
โกคุเทระโวยวาย สุดท้ายมือใหญ่นั้นก็ยอมละออกไปจนได้ ทั้งสองเดินมาจนถึงหน้าซอยบ้านที่โกคุเทระอยู่ ยามาโมโตะ
หยุดเดิน เเล้วหันหน้ามามองโกคุเทระอย่างมีความหวัง
“ไปเเล้วนะ เจอกันวันหลัง”
โกคุเทระหันตัวเดินไป ทำเอาคนที่รอของขวัญยืนอึ้ง ก่อนจะสำรวจรอบตัวว่ามีของใดหล่นอยู่รึเปล่า เเต่ก็พบว่าไม่มีอะไร
เลย
...ลืมจริงๆเหรอ?....
ยามาโมโตะรู้สึกเจ็บเเปลบที่หัวใจ ทั้งๆที่เมื่อก่อนไม่เคยเป็นหากเพื่อนซักคนจะลืมวันเกิดของเขาไป ร่างสูงเดินจนมาถึง
บ้านของตน ความหว่าเหว่ในใจพาให้เขานึกสงสัยในความสัมพันธ์ระหว่างเขาทั้งสองขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ มือหนาถอด
รองเท้าออกที่หน้าบ้าน ร่างสูงถอนหายใจเบาๆเพื่อไล่ความรู้สึกนั้นออกไป ก่อนจะยิ้มออกมาอีกครั้งตามเเบบเเผนตลอดสิบ
สองปี
เเม้ว่าจะดูฝืนไปเสียหน่อยก็ตาม .....
พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นช่อดอกไม้ที่วางอยู่ข้างประตู ดอกโรสเเมรี่หลากสีช่อใหญ่ สีขาวที่เเซมสลับกับสีชมพู ตัดกับสี
ม่วงอ่อน ทำเอาคนที่ฝืนยิ้มยิ้มออกมาด้วยความรู้สึกมีความสุขอย่างเเท้จริง
“ Happy Birthday Yamamoto …………………………………………………. From Gokudera”
.
.
.
“ขอบคุณนะ โกคุเทระ”
คงไม่น่าเเปลกใจที่จะบอกว่าวันนี้จะมีคนสองคนจะไม่ได้นอนเพราะคุยโทรศัพท์กันทั้งคืน
.............................................................................................................................................................
24 April
ร่างสูงเดินโดดเดี่ยวเพียงลำพังต่างจากสามปีที่ผ่านมา เด็กหนุ่มวัยมัธยมต้นเดินกลับบ้านอย่างที่เด็กญี่ปุ่นส่วนใหญ่พึง
กระทำ มือหนากำโทรศัพท์มือถือไว้ โดยมองมันเป็นพักๆราวกับเฝ้ารอให้มันสั่นบ่งบอกถึงการติดต่อมาจากอีกฝ่าย
“นี่ โกคุเทระ ดอกโรสเเมรี่นี่มีความหมายว่าอะไรเหรอ?”
“หือ...เเกไม่รู้หรอกเหรอ ฉันว่ามันดังออกนะ”
“ไม่รู้หรอก บอกหน่อยสิ”
“เเปลว่า.............”
“อะไรนะ ไม่ได้ยินเลย”
“การที่เเกเข้ามาในชีวิตของฉัน ทำให้ฉันมีชีวิตชีวา”
เสียงอู้อี้ๆของโกคุเทระตอนนั้นเขายังคงจำได้ดี เสียงนั้นทำให้เขายิ้มได้อีกหลายวัน น่าเเปลกนักที่คนๆเดียวมีอิทธิพลต่อ
ชีวิตเขามากมายขนาดนี้
“เจ้าบ้ายามาโมโตะ”
“หือ อะไร”
“ฉันจะไปอิตาลีซักอาทิตย์นึงนะ กลับมาวันที่ 24 น่ะ ตามเวลาญี่ปุ่น กลับมาตอนดึกๆ เเกไม่ต้องมารอนะ”
“เเล้วจะกลับมาหรือเปล่า?”
“ไอบ้า ฟังหรือเปล่าบอกว่าไปอาทิตย์นึงก้ต้องกลับมาสิฟระ กลับมาวันที่ 24 ไง”
เหตุผลที่ทำให้เขาต้องมาเดินอยู่ลำพังดังก้องเข้ามาในหัว ผมเพิ่งเข้าใจคำว่า “ความคิดถึงห้ามกันไม่ได้” ก็คราวนี้ จิตใจที่
ฟุ้งซ่านออกไป ทำให้นึกย้อนไปตลอดเวลาที่รู้จักกันมา ความคิดที่ไหลไปพร้อมกับรอยยิ้มที่อดไม่อยู่ .....
“ฮัลโหลโกคุเทระ”
“ยามาโมโตะ?”
“อื้อ ใช่เเล้ว นี่เบอร์มือถือฉันนะ ดีจังนะต่อไปนี้จะได้ติดต่อกันง่ายๆ”
“อย่าโทรมาบ่อยก็เเล้วกัน ฉันไม่ค่อยว่างหรอก”
“ฮ่าๆ จ้า”
เเม้จะรับปากอย่างนั้นเเต่ทุกครั้งที่ว่าง เขาก็อดจะกดเบอร์นั้นไม่ได้ทุกที น่าเเปลกนักทั้งๆที่เจ้าตัวบอกว่าไม่ค่อยว่าง
เเต่ทุกครั้งที่ขึ้นเบอร์ที่โทรเข้าเป็นเบอร์ยามาโมโตะเขาก็กดรับทุกครั้งไปเช่นกัน....
.
..
..
.
“หนังเรื่องนี้ สนุกน่าดูเลยนะว่าไหม?”
“เฉยๆนะ เสียดายจริง เสียตังค์มาดู เเล้วสุดท้ายเนื้อเรื่องอะไรก็ไม่รู้ ไร้สาระจริงๆ”
“ตกลงเฉยๆ หรือ ไร้สาระเนี่ย”
“ไร้สาระ วันหลังไม่ต้องเลยนะชวนมาดูหนังเนี่ย”
“อ่า......”
“ไม่ต้องมาทำเสียงเเบบนั้นเลย ชิ อารมณ์เสียจริงๆ สามชั่วโมงกับอะไรก็ไม่รู้”
“อ่า.....”
“เเล้วนี่นะ ตอนที่พระเอกไปช่วยนางเอกนะ ไร้สาระสิ้นดีเลย ฉากเเบบนี้เด็กห้าขวบก็คิดได้”
“.....”
“อย่ามัวเเต่เงียบสิ จะบ่นอะไรก็บ่นมา”
“เปล่า ก็เเค่คิดว่าครั้งหน้าไปสวนสนุกกันดีไหมก็เท่านั้น”
“ไม่ไป!!!”
เเม้ว่าคำตอบตอนนั้นจะเป็นอย่างนั้น เเต่ในอาทิตย์ถัดมาคนที่บกไม่ไปสวนสนุกกำลังสนุกสุดเหวี่ยงกับรถไฟเหาะ
ตีลังกา ....ยามาโมโตะรู้ดีว่าคนข้างๆเขานี่ ปากไม่ตรงกับใจเเค่ไหน......
....“ฮัลโหล โกคุเทระ ว่างรึเปล่า?”
“อ่ะ อื้ม...ว่างๆ....”
“เป็นอะไรรึเปล่า...เสียงเเปลกไปนะ”
“เปล่า...ไม่...ดะ ...ได้เป็น อะไร..”
“โกคุเทระ เป็นอะไร...ทำไมเสียงเป็นเเบบนั้น โกคุเทระ...”
“ฮึก...บอกว่าไม่ได้เป็นอะไรไงเล่า!! ฮึก....”
“โกคุเทระ!!”
................................................................
.....................................
................
.........
....
“โกคุเทระ นี่ยามาโมโตะ”
“........”
“โกคุเทระออกมาเปิดประตูให้หน่อย !!”
“.......”
“โกคุเทระ”
“อะไรเล่า จะตะโกนทำไม!!”
“เสียงฝนมันดังนี่นา ฝนตกหนักมากเลยรู้ไหม?”
“ไม่รู้”
“โกคุเทระ มาเปิดประตูให้เราได้คุยกันได้ไหม?”
“ไม่!!”
“โกคุเทระ นายเป็นอะไรหรือเปล่า? ฉันเป็นห่วงนายนะ”
“ไม่ต้องมาห่วงเลย ฉัน.......”
“....................”
“....................”
“ขอเข้าไปล่ะนะ”
จำได้ถึงความรู้สึกอึดอัดตอนนั้นได้ดี ผมกระชากประตูออกอย่างถือวิสาสะ ภาพที่ปรากฏเเก่สายตาทำให้ผมตกใจอยู่ไม่
น้อย
.....ร้องไห้?...
“โกคุเทระ.....”
“.......ฮึก......ฮึก.....”
เเม้ว่าตอนนั้นเสียงฝนเเละลมพายุจะดังเเค่ไหน เเต่ผมกลับได้ยินเสียงสะอื้นของโกคุเทระได้อย่างชัดเจน เสียงสะอื้นที่ทำให้
ผมรู้สึกเสียใจ รู้สึกได้ถึงใจของตัวเองที่สั่นไหว
“ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไร....”
คำพูดตอนนั้นผมนึกได้เท่านั้นเอง ผมสวมกอดโกคุเทระเบาๆ รับรู้ถึงเเรงสะอื้นเเละน้ำตา.... น้ำตาของโกคุเทระที่พาลจะทำ
ให้ผมไร้เรี่ยวเเรงลงไป
“ไม่เป็นไรนะ ใจเย็นๆนะ”
มือของผมลูบหัวคนในอ้อมเเขนช้าๆ มือบางอ้อมมาจับไว้ที่หลังของผม
“ฉันจะไม่ถามอะไรทั้งนั้น... ไม่อยากรู้อะไรทั้งนั้น เพราะฉะนั้นร้องออกมาให้เต็มที่นะ”
ผมพูดได้เท่านั้น เเล้วหลังจากนั้นผมก็นึกอะไรไม่ออกอีกเเล้ว ผมไม่เคยรู้สึกว่าอ้อมกอดจากใครจะทำให้ผมรู้สึกเศร้าเสียใจ
ได้เท่าครั้งนี้...
“ฉันจะไม่ถามอะไรโกคุเทระทั้งนั้นนะ...”
จนถึงตอนนี้ยามาโมโตะก็ยังคงไม่รู้ว่าสาเหตุใดที่ทำให้คนทีเขาห่วงมามากมายต้องเสียน้ำตา เเต่เขารู้เพียงหลังผ่านมรสุม
น้ำตาก็เข้าสู่มรสุมพิษไข้ที่รุมเร้าจนทำให้คนที่มาดูเเลบ่นอุบไปตลอดสามวัน
........
ตี๊ด ตี๊ด
เสียงโทรศัพท์ที่มือทำให้คนที่คิดย้อนไปถึงอดีตมองข้อความที่เพิ่งเข้า ก่อนจะเเปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้ม
“ Happy Birthday Yamamoto……………………………………………………..From Gokudera”
คำพูดสั้นๆ ที่ทำให้ยามาโมโตะยิ้มออกด้วยความสุขที่เปี่ยมใจ
...ความสัมพันธ์ของเราไม่ใช่..
การที่เราได้รู้เรื่องชีวิตของอีกฝ่าย... .
..เพราะฉันไม่รู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับโกคุเทระเลย...
...ความสัมพันธ์ของเรา ไม่ใช่การที่เรามีเรื่องคุยกันตลอดเวลา...
...เพราะบางครั้งที่ฉันโทรไปก็ไม่มีคำพูดใดเลย นอกจาก “สวัสดี” เเละ ”ไปเเล้วนะ”...
....ความสัมพันธ์ของเรา ไม่ใช่การลังเลสงสัย..
...เพราะเราทั้งสองต้องการจะพูดหรือทำอะไรก็สามารถทำออกมาได้ โดยไร้ซึ่งความระเเวงที่อีกฝ่ายจะโกรธ... .
...เเต่ความสัมพันธ์ คือความสุข เเละ อิสระเสรี...
...บางครั้งความเงียบที่เข้าปกคลุมตอนที่เราคุยกัน ก็สร้างความอุ่นใจให้รู้สึกว่าโกคุเทระอยู่ไม่ไกล...
...ความสุขที่ก่อตัวขึ้น เพราะเราไม่ต้องมานั่งหานิยามมาบัญญัติ...
...ฉันรู้สึกเเค่ว่า อยู่กับนายเเล้วมีความสุข...
...ฉันอยากจะใส่ใจนายมากกว่าคนอื่นๆ... ..
..เท่านั้นเอง...
“ขอบคุณนะ โกคุเทระ”
.........................................................................................................................................................................
24 April .
..ไม่รู้ตั้งเเต่เมื่อไร ที่ความสุขของผมคือการที่เห็นโกคุเทระมีความสุข...
“เอาวานิลลาครับ”
“หา...เเกมาสั่งให้ฉันทำไมเนี่ย เอาชอคโกเเลตด้วยครับ”
“วันนี้เเกเป็นอะไรของเเกเนี่ย”
โกคุเทระถามขึ้น เมื่อเป็นการหยุดพักหายใจครั้งเเรก หลังจากโดนลากมาตลอดทางจากทางกลับบ้านจนมาถึงร้านไอติมนี้
“ก็โกคุเทระเคยบอกว่าอยากกินนี่นา”
ยามาโมโตะพูดตอบ
“เเล้วนี่ลากมาเลยงั้นเหรอ?”
“อื้ม ใช่เเล้ว”
“เฮ่อ...เเกนี่นา...เเต่ก็ดี..”
เมื่อไอศกรีมมาส่งตามออเดอร์ที่สั่งไว้ บทสนทนาที่ดำเนินไปเรื่อยๆ ไอศกรีมเลิศรส คำพูดที่ดูรื่นๆสบายๆ ทำให้บรรยากาศ
รอบตัวเเลดูสุขใจ
“เก็บตังค์ที่นี่เลยครับ”
คำพูดเเรกพูดกับบริกรในร้านคาเฟ่นั้น ก่อนจะพูดอีกคำกับคนที่มาด้วย
“ฉันเลี้ยงเอง”
“อะไรของเเก วันนี้ฉันต้อง...”
คำพูดที่ขาดหายเนื่องจากข้อมือที่ถูกฉวยลากออกไปจากร้าน เเล้วเข้าไปในร้านเสื้อผ้าที่โกคุเทระชมนักชมหนาว่าเสื้อผ้าใน
ร้านนี้สวยดี
“เอาตัวนี้ ตัวนี้ๆ เเล้วก็ตัวนี้ครับ”
คนที่ลากอีกฝ่ายเข้ามา บอกกับคนขายโดยไม่ได้ถามเจ้าตัวด้วยซ้ำไป ทุกตัวที่เขาพูดคือตัวที่โกคุเทระเคยเล่าให้ฟังว่าชอบ
ทั้งนั้น
..เเกจำได้ยังไงเนี่ย...
ความคิดสงสัยที่ก่อตัวขึ้นพร้อมๆกับการก้มมองดูนาฬิกา
..วันนี้วันเกิดมันนี่หว่า...
...เเล้วมาซื้อของอะไรให้เยอะเเยะเนี่ย...
ในขณะที่คิด ของที่โกคุเทระเคยเอ่ยว่าอยากได้ทั้งหมดถูกยัดเข้ามาในมือของเขา ทั้งเสื้อผ้า ขนม นาฬิกา จนโกคุเทระอดคิด
ไม่ได้ว่า หากเอาสมองส่วนนี้ที่จำว่าเขาชอบอะไรไปจำอะไรดีๆบ้างก็คงเกิดประโยชน์เเก่ประเทศชาติไม่น้อย..
“นี่ๆ”
โกคุเทระเรียกคนที่เดินจ้ำเเล้วลากให้เดินตามมาตลอด
“พอได้เเล้ว เเกเป็นบ้าอะไรของเเกเนี่ย”
“ก็....”
คำตอบที่ยังตอบไม่เสร็จดี เเต่กลับตอบต่อด้วยรอยยิ้ม พร้อมกับมือที่กำไว้ที่คลายออก บนถนนทีมีผู้คนเดินกันพลุกพล่าน
ทำให้ยามาโมโตะกระอักกระอ่วนใจนิดหน่อย โกคุเทระสังเกตถึงอาการนั้นได้ จึงออกเดินไปที่เปลี่ยวคน
...ซึ่งสถานที่นั้นก็ไม่ใช่ที่ไหน...
...ที่เดิม ที่ประจำของเขาทั้งสองนั่นเอง...
“วันนี้เเกบ้าอะไรของเเกเนี่ย...”
โกคุเทระเปิดประเด็นเมื่อของที่ซื้อมาเต็มไม้เต็มมือ พร้อมกับสายตาที่เค้นเอาคำตอบทำให้คนที่เสียตังค์ไปมากมายหัวเราะ
เเหะๆ
“เเล้วนายชอบหรือเปล่า?”
คำถามที่ถูกตอบด้วยคำถามอีกครั้ง ทำเอาคนถูกถามหน้ามุ่น
“ไม่รู้”
“อ่า.....ฉันเสียตังค์ไปตั้งเยอะ ไม่รู้หน่อยหรอ?”
เสียงที่ตัดพ้อทำเอาโกคุเทระถอนใจ
“โอเคๆ ชอบ”
เเม้ว่าคำพูดที่ดูเหมือนจะตอบไปงั้น เเต่ยามาโมโตะรู้ดีว่าโกคุเทระได้ตอบสิ่งที่คิดอยู่ในใจออกมาเเล้ว ทำให้ยามาโมโตะยิ้มกว้างออกมา
“เเล้วตกลงเเกเป็นอะไรของเเก”
โกคุเทระถามบ้าง คราวนี้หมายจะคาดคั้นเอาคำตอบจริงๆ
“ก็....ฉันเเค่รู้สึกดี รู้สึกมีความสุขถ้าเห็นนายมีความสุข..”
ยามาโมโตะพูดเสียงเบา เเต่ก็ดังพอที่จะทำให้โกคุเทระได้ยิน เเละดังพอที่จะทำให้หน้าคนฟังเเดงซ่าน “
ไม่ว่ากันนะ ช่วยมีความสุขเพื่อฉันที”
“พูดยังกับจะไปลาตาย”
เเม้จะพูดอย่างนั้น เเต่ใบหน้าที่เเดงเป้นลูกตำลึงสุกของโกคุเทระนั้นก็ไม่กล้าจะสบตาเช่นกัน
“เเล้วไม่คิดบ้างหรือไง ว่านายก็เป็นความสุขของฉันเหมือนกันน่ะ”
คำพูดที่ลอยไปตามสายลม สายลมที่พัดพามาเข้าหูของยามาโมโตะ ทำให้เขาเเย้มยิ้มออกมาอย่างอดไม่อยู่ ดวงตาสีนิล
จ้องไปบนดวงหน้าหวานที่หลบตา
...ความสัมพันธ์ที่ไม่เคยมีนิยาม...
...ว่าเพื่อน หรือ เเฟน...
....คนรู้จัก หรือ คนสนิทสนม...
...ตอนนี้กลับถูกนิยามด้วยคำว่า “ความรัก”....
มือหนาเชยคางอีกฝ่ายขึ้น ราวกับจะบังคับให้สบตา ดวงตาทั้งสองสอดประสานจนได้ยินเสียงลมหายใจที่ถี่เกินปกติเนื่อง
จากจังหวะหัวใจที่ถูกเร่งขึ้น
“เจ้าบ้ายามาโมโตะ....”
“อะไรหรอ...”
“คำบอกรักของเเก..เเปลกดีนะ.....”
โกคุเทระอยากจะตบปากตนเองที่หลุดในสิ่งที่คิดออกไปโดยไม่ได้ตริตรอง เเล้วอยากจะตบหูตัวเองต่อทันทีเมื่อได้ยินคำตอบ
ของคนที่ยิ้มรอ
“ฉัน รัก นาย”
ใบหน้าคมที่โน้มเข้ามาใกล้ ลมหายใจที่ใกล้จนรดลำคอขาว
“ไม่เเปลกเเล้วใช่ไหม?”
“ไอ้บ้า!!”
โกคุเทระหลบตา หน้าที่เเดงอย่างไม่น่าเชื่อว่าจะมีอยู่บนโลกนี้
“เเบบนี้ของขวัญที่เตรียมมาก็ใช้ไม่ได้เเล้วสิ...”
ดอกการ์ดิเนียถูกดึงออกมาจากกระเป๋า กลีบดอกสีขาวซ้อนราวกับกุหลาบที่เป็นตัวเเทนบอกรัก มือหนายื่นออกมารับไว้
“เเปลว่าอะไรเหรอ?”
“ฉันเเอบรักคุณอยู่”
สิ้นคำพูดร่างเล็กก็เขย่งตัวขึ้น ประกบริมฝีปากเข้ากับร่างสูงทันที คนทีตั้งตัวไม่ทันได้เพียงยืนอึ้งกับการกระทำนั้น รสจูบที่ดู
ราวลองเชิงก่อนจะถอนริมฝีปากออกด้วยใบหน้าที่เขินอายเกินรับ
“สุขสันต์วันเกิดนะ”
คำพูดที่เป็นฤกษ์เปิดความรักของคนทั้งสองที่หัวใจใกล้กัน
Happy Birthday………24 April
มาประเดิมเเล้วค่า....เรื่องเเรกเลยที่ลง ฮ่าๆๆ หวังว่าจะชอบกันนะคะ =w=
edit @ 25 Apr 2009 21:32:24 by EE # Delivery ~ Prince Tab